ការប្រកាន់ជាប់នាំឲ្យមនុស្សបាត់បង់ឥស្សរភាព

ការប្រកាន់ជាប់នាំឲ្យមនុស្សបាត់បង់ឥស្សរភាព

ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធឲ្យឳវាទថា ពេលណាក៏ដោយមនុស្សប្រកាន់់ជាប់និងគោលការណ៍ ឬសិក្ខាបទ ឬគំនិតណាមួយនៅក្នុងខ្លួនគេ ពេលនោះគេនឹងបាត់បង់នូវ ឥស្សរភាពនៃការគិតរបស់គេ។ គេនឹងក្លាយ ទៅជាមនុស្សដែលប្រកាន់ជាប់។ ពួកគេនឹងប្រឹងប្រែងគ្រប់បែបយា៉ងដេីម្បីការពារ គំនិតនិង គោលការណ៍របស់គេ ពីព្រោះគេគិតថា គំនិតរបស់គេ គោលការណ៍របស់គេ ត្រូវទាំង អស់ ហេីយអ្វី ដែលខ្លួនជឿគឺត្រឹមត្រូវ ក្រៅពីនោះគឺមិនមែនការពិត។

ពេលណាមនុស្សតោងជាប់និងគំនិតឬគោលការណ៍តែមួួយគត់របស់គេ ពួកគេនឹងបាត់បង់នូវឥស្សរភាពក្នុងការគិតរបស់គេ។ ពួកគេនិងរស់នៅដោយអន្ទះអន្ទែង តក់ក្រហល់ ដែលជាចំ ណុចចាប់ផ្តេីមនៃការឈ្លោះវិវាទក្នុងការគឹតរបស់គេ។ ជំនឿលេីវត្ថុអ្វីមួយ ឬជឿថាគេមិនជឿ នោះ នឹងនៅជាប់ជាមួយពួកគេ។ 

ការគិតមានកម្លាំងមហិមា ហេីយវានឹងរឹតយេីងទុកយា៉ងតឹង។ ការប្រកាន់ជាប់និងគំនិតតែមួយ គឺជាឧបសគ្គធំបំផុត ក្នុងការរីកចម្រេីននៃផ្លូវចិត្ត និងវិញ្ញាណ។ បេីយេីងជាប់នៅក្នុងនោះទ្វារនៃ ការ ដឹងជានិរន្តរ(បញ្ញា) ក៏នឹងមិនបេីកឲ្យយេីងដែរ។ គោលដៅរបស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធគឺការ រៀនដឹង(ត្រាស់ដឹង)។ វាមិនមែនគ្រឿងដែលមនុស្ស ត្រូវតោងជាប់(អនត្តា) ឬឲ្យវាតោងមនុស្សយា៉ងស្អិតនោះដែរ។ ការត្រាស់ដឹង(ដឹងធម៌) របស់ ព្រះអង្គ ប្រៀបបាននិងទូកមួយ សម្រាប់ប្រេីឆ្លងទឹកបានតែម្ដងគត់។ បន្ទាប់ពីឆ្លងរួចហេីយ មនុស្សក៏មិនត្រូវទូលវាឲ្យធ្ងន់ ទុកនៅលេីក្បាលពួកគេទៀតឡេីយ។

ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ អប់រំមនុស្សឲ្យមានបទពិសោធផ្ទាល់ខ្លួន គឺការអង្គុយសមាធិ ឬវិបស្សនា មេីលអារម្មណ៍ខ្លួនឯង។ ការអប់រំរបស់ព្រះអង្គមិនមែនផ្អែក លេីគោលការណ៍ ឬក៏មិនមែន ផ្អែកលេីបញ្ញារបស់ព្រះអង្គឡេីយ តែវាជាបទពិសោធសុទ្ធសាធ របស់អ្នក ដែលប្រតិបត្តិ និងអ្នកសិក្សា។ នេះជាបទ

ពិសោធនៃការពិតនិរន្តរ(និព្វាន)។