ម៉េចក៏យេីងធ្វេី ឲ្យធម៌ព្រះច្របូកច្របល់ម៉្លេះ!

ម៉េចក៏យេីងធ្វេី ឲ្យធម៌ព្រះច្របូកច្របល់ម៉្លេះ!

ធម៌របស់ព្រះពុទ្ធងាយៗ​ មិនពិបាក តែអ្នកអប់រំធ្វេីឲ្យធម៌នោះច្របូកច្របល់ មិនងាយយល់, ធ្វេីឲ្យក្មេងជំនាន់ក្រោយនៅឃ្លាតឆ្ងាយពីវត្ត; ធ្វេីឲ្យពុទ្ធបរិស័ទរត់ចោលវត្ត ចូលទៅជ្រកកោននៅក្រោមសាសនាផ្សេង ពីព្រោះពួកគេលែងមានជំនឿលេីការអប់រំរបស់ព្រះពុទ្ធ ថាអាចជួយរលត់ទុក្ខឬសម្រាលទុក្ខពួកគេបាន។

គោលបំណងរបស់ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធច្បាស់លាស់ណាស់ ហេីយអ្នកដែលយល់ធម៌ច្បាស់ក៏អស់ការសង្ស័យដែរថា ព្រះអង្គមានមេត្តាធម៌ចង់ជួយសត្វលោកទាំងអស់ឲ្យរស់ដោយមានសេរីភាពពីកិលេសទាំងអស់ គឺការរលត់ទុក្ខ ឆ្ពោះទៅកាន់ព្រះនិព្វាន។

ព្រះនិព្វានស្តេីរតែ នាំគ្នាលែងនិយាយរួចអស់ទៅហេីយក្នុងរង្វង់អ្នកអប់រំព្រះពុទ្ធសាសនានៅក្នុងប្រទេសខ្មែរ បេីបាននិយាយទៅវិញ ក៏និយាយស្រាលៗដែរ ដូចនៅក្នុងធម្មទេសនាជាដេីម ព្រោះតែព្រះសង្ឃខ្មែរភាគច្រេីនកាន់ភ្ជាប់និង បរិយត្តិបូជា ខ្លាំងជាងបដិបត្តិបូជា លេីកលែងតែព្រះសង្ឃមួយចំនួនតូចដែល ប្រតិបត្តិសមាធិនិងវិបស្សនា; សូម្បីតែព្រះសង្ឃខ្លះ សឹងតែពំុជឿថាខ្លួនអាចសម្រេចព្រះនិព្វានបានទៀតផង។

និព្ធាន ប្រែថាការផ្ដាច់ ឬការរលត់អស់នូវកិលេសនិងតណ្ហា ឬភាពត្រជាក់កេីតឡេីងនៅពេល ភ្លេីងកិលេសនិងតណ្ហាត្រូវបានរលត់អស់។ ពេលណាយេីងមិនគិត អរម្មណ៍យេីងនៅកណ្ដាលៗ ហៅថាឧបេក្ខា ពេលនោះហេីយគឺនិព្វាន ពីព្រោះឥតមានអារម្មណាមកតោងយេីងទៀត។ មនុស្សយេីងជួបនិព្្វានច្រេីនដងណាស់ក្នុង មួយថ្ងៃៗ តែនិព្វាននោះមិនមាននិរន្តរភាពឬមិនទៀង។ ដេីម្បីធ្វេីនិព្វាននោះឲ្យមាននិរន្តរភាព មានតែផ្លូវម្យា៉ងគត់គឺយេីងត្រូវតែហាត់អប់រំចិត្ត ដុសខាត់ចិត្តយេីងឲ្យស្អាតបរិសុទ្ធ តាមការប្រតិ បត្តិសមាធិនិងវិបស្សនាប៉ុណ្ណោះ។ និព្វានមិនមែនត្រឹមតែនិរន្តរសុខបន្ទាប់ពីការស្លាប់របស់មនុស្សយេីងប៉ណ្ណោះទេ តែជាសេចក្តីសុខក្នុងបច្ចុប្បន្នកាលដែលមនុស្សយេីងទាំងអស់ប្រាថ្នាចង់បាន។

ធម៌ព្រះពុទ្ធមាន ៨៤០០ព្រះធម្មខន្ធ៖ វិន័យមាន២១០០០ព្រះធម្មខន្ធ, ព្រះសូត្រមាន២១០០០ ព្រះធម្មខន្ធ, ព្រះអភិធម្មមាន៤២០០០ព្រះធម្មខន្ធ។ ធម៌ទាំងនេះមិនមែនសម្រាប់់អប់រំតែមនុស្សទេ ប៉ុន្តែសម្រាប់អប់រំព្រះអទិទេព, ព្រះព្រហ្ម, ព្រះឥន្ទ, ទេវតា,សត្វលោក ហេីយនិងប្រេតផងដែរ។ ធម៌ដែលជួយចម្លងសត្វលោកឲ្យផុតទុក្ខនោះ មានមិនច្រេីន គឺនៅក្នុងមហាសតិប្បដ្ឋានសូត្រប៉ុណ្ណោះ។