ការស្វែងយល់ដឹងអំពីព្រះពុទ្ធសាសនា

មនុស្សលោកទាំងអស់ខំស្វែងរកសេចក្តីសុខ  តែមិនជួបសេចក្តីសុខ ពីព្រោះសេចក្តីសុខ មិនមែនជាអរិយសច្ចធម៌ ឬមិនមែនធម៌ពិត។

មានសុខហេីយ តែទុក្ខដេីរតាម បេីយេីងថ្លឹងសុខហេីយនិងទុក្ខ យេីងនឹងអាចដឹងថាសុខនិងទុក្ខមានតម្លៃស្មេីគ្នា ព្រោះវាជាបច្ច័យនៃការតាក់តែង; ជាវេទនាចេតសិកដែលជាអង្គមួយនៃខន្ធ៥ឬបញ្ចខន្ធ។

មុននឹងឃេីញសេចក្តីសុខ ព្រះសម្មាសាម្ពុទ្ធបានអប់រំមនុស្សលោកឲ្យស្វែងរកឫសគល់របស់សេចក្តីទុក្ខឲ្យឃេីញ ជាមុនសិន ទេីបជួបសេចក្តីសុខនៅពេលក្រោយ។

ទុក្ខនេះហេីយហៅថាទុក្ខសច្ចដែលជាអង្គមួយនៃអរិយសច្ចធម៌ទាំង៤ ជាខ្លឹមនៃការអប់រំនៃព្រះពុទ្ធសាសនា។

សេចក្តីសុខនេះមិនមែនបានមកដោយមានធនធានច្រេីន ទ្រព្យសម្បត្តិច្រេីន បានភរិយាឬស្វាមីស្អាត ឬមានបុត្រាឬបុត្រីដែលរៀនពូកែ។

សេចក្តីសុខដែលកេីតឡេីងមកពីការតាក់តែងជាលោកីយសុខ សេចក្តីសុខដែលមិនទៀង។ ព្រះសមា្មសម្ពុទ្ធអប់រំមនុស្សលោក ឲ្យស្វែងរកអ្វីដែលហួសពីសេចក្តីសុខនិងទុក្ខ គឺ ឧបេក្ខា ជាអារម្មណ៍កណ្តាលសុខហេីយទុក្ខ  ជាលោកុត្តរ សំដៅទៅព្រះនិព្វាន។

តេីមនុស្សយេីងអាចរកឃេីញព្រះនិព្វានទេ?នេះជាសំណួរមួយដែលខ្ញុំជឿថា ពុទ្ធបរិស័ទជាច្រេីនចង់ដឹង។

យេីងម្នាក់ៗជួបព្រះនិព្វានសឹងតែរាល់ថ្ងៃ នៅពេលយេីងមិនគឹត ពេលយេីងដាក់អារម្មណ៍នៅកណ្តាល ហៅថាឧបេក្ខា តែនិពា្វននេះនឹងនៅមិនឋិតថេរ ព្រោះយេីងមិនទាន់ចេះរលត់កិលេសរបស់យេីង។

ព្រះនិព្វានមិនមែនការស្លាប់របស់ព្រះអរហន្ត; ព្រះនិព្វានគឺភាពត្រជាក់ដែលកេីតឡេីងនៅេពលដែលភ្លេីងកិលេសនិងតណ្ហាត្រូវបានរលត់អស់ដោយបុគ្គលដែលដឹងច្បាស់នូវអរិយសច្ចធម៌ទាំង៤ ហេីយបដិបត្តិយា៉ងផ្ចិតផ្ចង់នូវមគ្គទាំង៨ ដែលជាផ្លូវតែមួយគត់នៃការចម្លងទុក្ខ នេះបានទៅដល់អ្នកដែលបដិបត្តិ
សមាធិ និងវិបស្សនា។

by Bouawat Sithi