bouawat's blog

បញ្ញាមិនទាក់ទងនិងការចេះដឹង មិនទាក់ទងនិងការអប់រំ ឬការបានសិក្សាខ្ពស់នោះទេ ប៉ុន្តែវា ទាក់ទងនិងចិត្ត និងអារម្មណ៍ និងសតិស្មារតីរបស់មនុស្ស។ បញ្ញាមិនអាចកេីតឡេីងបាន បេីយេីង ពំុមានសេចក្តីស្ងប់នៅក្នុងខ្លួន ឬនៅក្នុងចិត្តនោះឡេីយ។ បញ្ញាកេីតឡេីង នៅពេលយេីងអង្គុយការពិចារណាឃេីញច្បាស់ថាបញ្ចខន្ធទាំងអស់មាន៖  រូប, វេទនា, សញ្ញា, សង្ខារ, វិញ្ញាណ   ថាអនិច្ចំ (ធម្មជាតិទាំងអស់មិនទៀង), ទុក្ខំ (ជីវិតសត្វលោកទាំងអស់រមែងមានទុក្ខ), អនត្តា (ធម្មជាតិទាំងអស់មិនមែនជារបស់អញឬរបស់ឯង ឥតមានអ្វីទាំងអស់) ដែលយេីងពុំគួរតោងវាឡេីយ កំណត់ថាធម្មជាតិទាំងអស់ គ្រាន់តែជាអារម្មណ៍ដែលកេីតហេីយក៏រលត់ទៅតាមធម្មជាតិប៉ុណ្ណោះ។   អារម្មណ៍កេីតឡេីងបានគ្រប់ពេលវេលា ដោយគ្មានអ្នកណាបញ្ជាឬ បង្គាប់វាបាន។   អារម្មណ៍ទាំងនេះហេីយហៅថាកិលេស។ កិលេស ប្រែថាការសៅហ្មងចិត្ត មានអង្គ៣គឺ៖១. លោភៈ គឺការចង់បានហួសពេក, ២. មោហៈ គឺអវិជ្ជាឬការមិន ដឹងខុសត្រូវ, ៣. ទោស គឺការមានកំហឹង។ មនុស្សពេលណាមានកិលេសគ្របសង្កត់ វានឹងធ្វេីឲ្យពួកគេអន់បញ្ញា ធ្វេីឲ្យពួកគេមានចិត្តមួម៉ៅច្របូកច្របល់ ធ្វេីឲ្យពួកគេមានសតិនិងអារម្មណ៍ទន់ខ្សោយ។ មនុស្សដែលមានកិលេសច្រេីនគឺជ...

មនុស្សលោកទាំងអស់ខំស្វែងរកសេចក្តីសុខ  តែមិនជួបសេចក្តីសុខ ពីព្រោះសេចក្តីសុខ មិនមែនជាអរិយសច្ចធម៌ ឬមិនមែនធម៌ពិត។ មានសុខហេីយ តែទុក្ខដេីរតាម បេីយេីងថ្លឹងសុខហេីយនិងទុក្ខ យេីងនឹងអាចដឹងថាសុខនិងទុក្ខមានតម្លៃស្មេីគ្នា ព្រោះវាជាបច្ច័យនៃការតាក់តែង; ជាវេទនាចេតសិកដែលជាអង្គមួយនៃខន្ធ៥ឬបញ្ចខន្ធ។ មុននឹងឃេីញសេចក្តីសុខ ព្រះសម្មាសាម្ពុទ្ធបានអប់រំមនុស្សលោកឲ្យស្វែងរកឫសគល់របស់សេចក្តីទុក្ខឲ្យឃេីញ ជាមុនសិន ទេីបជួបសេចក្តីសុខនៅពេលក្រោយ។ ទុក្ខនេះហេីយហៅថាទុក្ខសច្ចដែលជាអង្គមួយនៃអរិយសច្ចធម៌ទាំង៤ ជាខ្លឹមនៃការអប់រំនៃព្រះពុទ្ធសាសនា។ សេចក្តីសុខនេះមិនមែនបានមកដោយមានធនធានច្រេីន ទ្រព្យសម្បត្តិច្រេីន បានភរិយាឬស្វាមីស្អាត ឬមានបុត្រាឬបុត្រីដែលរៀនពូកែ។ សេចក្តីសុខដែលកេីតឡេីងមកពីការតាក់តែងជាលោកីយសុខ សេចក្តីសុខដែលមិនទៀង។ ព្រះសមា្មសម្ពុទ្ធអប់រំមនុស្សលោក ឲ្យស្វែងរកអ្វីដែលហួសពីសេចក្តីសុខនិងទុក្ខ គឺ   ឧបេក្ខា ជាអារម្មណ៍កណ្តាលសុខហេីយទុក្ខ  ជា លោកុត្តរ សំដៅទៅព្រះនិព្វាន។ តេីមនុស្សយេីងអាចរកឃេីញព្រះនិព្វានទេ?នេះជាសំណួរមួយដែលខ្ញុំជឿថា ពុទ្ធបរិស័ទជាច្រេីនចង់ដឹង។ យេីងម្នាក់ៗជួបព្រះនិព្វានសឹងតែរាល់ថ្ងៃ នៅពេលយេ...

ការស្វែងយល់អំពីព្រះពុទ្ធសាសនា តេីសម្លាប់មនុស្សបាបទេ? ព្រះសាម្មាសាមពុទ្ធ អប់រំមនុស្ស (ធម៌អហិង្សា)ឲ្យចៀសវាងទាំងអស់នូវការសម្លាប់ជីវិត មិនថាជីវិតមនុស្សឬសត្វ។  ការសម្លាប់ជីវិតគ្រប់ប្រភេទជាអំពេីបាប។ បាបមានន័យថា អាក្រក់ ឬពំុប្រសេីរ តែនៅក្នុងព្រះពុទ្ធសាសនា ព្រះអង្គអប់រំមនុស្សឲ្យចេះប្រេីបញ្ញា ដេីម្បីរស់នឹងស្វែងរកសេចក្តសុខ។  ឧទាហរណ៍ បេីមានមនុស្សខូច ចូលក្នុងផ្ទះយេីងចង់ចាប់រំលោភកូនប្រពន្ធយេីង, តេីយេីងជាឪពុកសម្លាប់មនុស្សខូចនោះ បាបទេ។ យេីងសម្លាប់មនុស្សខូចដែលចូលក្នុងផ្្ទះយេីងហេីយចង់ចាប់រំលោភកូនប្រពន្ធយេីង គឺមិនបាបព្រោះយេីងសម្លាប់ដោយឥតចេតនា(ការត្រៀមឬរៀបចំទុកមុន)។ នៅពេលមួយព្រះចៅភិមភិសានបានមកទូលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធថា នគររបស់ព្រះអង្គកំពុងមានភាពចលាចលយាំងខ្លាំង។ ចោរប្រាំរយប្លន់គ្រប់ទិសទី ធ្វេីឲ្យរាស្រ្តក្តៅក្រហាយ ឈ្មួញទាំងឡាយលែងហានចេញមកប្រកបមុខរបរ ឥតមានទាហានការពារ ពីព្រោះទាហានខ្លាចបាប រត់ចូលបួសជាសមណៈអស់ ។   មានស្តេចមួយព្រះអង្គទៀតបានមកក្រាបទូលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធថា នគររបស់ព្រះអង្គមាន មាននគរជិតខាងចង់ឈ្លានពាន ហេីយព្រះ អង្គក៏បានសួរព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធថាតេីធ្វេីសង្រ្គាម ខុសសី...

Writer: Bouawat Sithi The ultimate goal of Buddhism is to attain the state of nothingness or the state of no rebirth and no death called Nirvana ( Nibbana in Pali) through rigorous mindfulness meditation practice or Vipassana in Pali. A person who is taught and trained this way may gain a constant awareness of their actions and could do no wrong. The end of suffering is when all one’s desires and attachments are totally extinguished. The Buddha taught us that we are masters of our destiny and no one else. We create our own hell and heaven; therefore, we must watch our minds before we act.  If we act with a wholesome state of mind, we create ourselves and others a heaven (peace), but if we act with an unwholesome state of mind, we create ourselves and others a hell (suffering). Buddhism is not about them; it is about us.... it is about ourselves.  It is not about changing the world to be better, but it is about changing ourselves to be better, and it is about selflessness...

MAHĀMAUDGALYĀYANA VISITS ANOTHER PLANET A Selection from the  Scripture Which Is a  Repository of Great Jewels translated by Ron Epstein Religion East and West , Issue 5, October, 2005   Translator’s Introduction The following story is about the Venerable Mahā-maudgalyāyana, an enlightened disciple of the historical Buddha Śākyamuni. Mahā-maudgalyāyana travels to a distant solar system, to a planet which is inhabited by giant people, and on which there is also a Buddha with disciples practicing under his guidance. The story, which brings to mind Swift’s Gulliver in the land of the giants, is remarkable in many respects. The Buddha and Mahā-maudgalyāyana both probably lived during the fifth and sixth centuries BCE. In the European West, until the time of Galileo (1564-1642), most educated people thought the whole cosmos rotated around the earth and consisted of the sun and seven planets. They did not realize that the stars were other suns. This story here relat...

First I would like to thank Atam Buddhist Monastery for providing us the place for the retreat. Second I would like to thank Ajahn Tom for his guidance. Third I would like to thank the Thai restaurant, Mrs. Pranee and her husband for providing us with good meals. I just want to share with all of you what I was experienced from spending the past three days at the temple torturing myself in sitting, walking and chanting with a total of about 14 to 16 hours per day. Friday and Saturday morning were my best periods of the practice because I stuck with my Maha Satipatthana guide step by step and Ajahn Tom's instruction. After lunch on Saturday afternoon, my mind was shattered in pieces. I lost track with my guide. I felt my stomach was too heavy for me to concentrate. I read Maha Satipatthana in Khmer version, an original copy from Preah Traibeydoh, but it was hard for me to understand the old Khmer writings like the words "Kay knong Kay" or the English words ...