តេីការខ្លាចមកពីណា?

ការខ្លាចមកពីណា?

ការខ្លាចគឺជាគុកដែលដាក់មនុស្សមិនឲ្យមានសេរីភាព។

ការខ្លាចជាឧបសក្គមួយយា៉ងធំសម្រាប់ការរីកចម្រេីនស្មារតីនិងបញ្ញារបស់មនស្ស។ មនុស្ស យេីងមានការខ្លាចផ្សេងៗគ្នា មិនថាអ្នកមានឬអ្នកក្រ; មិនថាអ្នកឆ្លាតឬអ្នកខ្លៅ;  តែយេីងត្រូវសួរខ្លួន ឯងថាតេីយេីងខ្លាចអី្វ ហេីយចម្លេីយនោះគឺយេីងខ្លាចសព្វគ្រប់៖ យេីងខ្លាចនេះ, យេីងខ្លាចនោះ, យេីងខ្លាចខ្មោច, យេីងខ្លាចឈឺ, យេីងខ្លាចហត់នឿយ, យេីងខ្លាចទៅមិនដល់, យេីងខ្លាចក្រ, យេីងខ្លាចក្តៅត្រជាក់, យេីងខ្លាចប្រឡងធ្លាក់, យេីងខ្លាចចាញ់គេ ហេីយការខ្លាចដែលធំបំផុតគឺ មនុស្សយេីងខ្លាចស្លាប់។

ការខ្លាចនេះកេីតពីការខ្វះការអប់រំចិត្ត ឬការចម្រេីនសតិ ដែលធ្វេីឲ្យមនុស្សពំុអាចឃើញច្បាស់នូវ ដំណើរសង្ខារធម៌ឬការតាក់តែងរបស់ធម្មជាតិតាមការពិត ដែលមនុស្សតែងតែយល់ច្រឡំ ថាអ្វីៗទាំងនៅក្នុងលោកមិនចេះប្រែប្រួល។ មនុស្សខ្លាច ជាមនុស្សដែលត្រូវ អវិជ្ជា (មោហៈ) គ្របសង្កត់; វាធ្វេីឲ្យពួកគេមិនជឿជាក់លេីខ្លួនឯង; ការខ្លាចគឺជាការបា៉នស្មាន  នូវអ្វីដែលមិន ទាន់កេីតឡេីង ហេីយគិតថាវានិងកេីតឡេីងនៅពេលខាងមុខឬក្នុងអនាគតនេះ។ 

ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធមានឳវាទថា ៖​ កុំគិតអំពីអតីត គឺអ្វីទាំងអស់ដែលយេីងមានកន្លងផុតទៅហេីយដូច ជាការខកចិត្ត, ការសោកសៅ, ការសៅហ្មងចិត្ត, ការប្រាថ្នាអ្វីមិនបានសម្រេចដូចចិត្ត, ការឈឺចាប់ ជាដេីម; យេីងមិនអាចកែវាបានឡេីយ ពីព្រោះវាផុតរួយទៅហេីយ; បេីយេីងគិត វានឹងធ្វេីឲ្យយេីងកេីតទុក្ខ; មិនថាអតីតនោះល្អឬអាក្រក់ វាជាទុក្ខទាំងអស់ ពីព្រោះវាជាកិលេសដែលតោងអា រម្មណ៍យេីង។  ព្រះអង្គបានឲ្យឳវាទទៀតថា កំុគិតអំពីអនាគតព្រោះវាមិនទាន់មកដល់; វានឹងធ្វេី ឲ្យយេីង មានការព្រួយបារម្ភ និងសេចក្តីកង្វល់ ដែលនឹងធ្វេីឲ្យយេីងកេីតទុក្ខថែមទៀត។ ព្រះអង្គបាន តឿនយេីងទៀតថា កំុរស់ដោយការប្រមាទ, បេីយេីងចង់ធ្វេី៎អនាគតឲ្យចម្រេីនឬប្រសេីរឡេីង គឺត្រូវធ្វេីក្នុង ពេលឥឡូវនេះ ក្នុងបច្ចុប្បន្នកាលនេះ នៅពេលយេីងមានដង្ហេីម; ត្រូវធ្វេីអំពេីអ្វី ទាំង អស់ដោយ មានសម្មាទិដ្ឋិ (ការប្រតិបត្តិនូវសេចក្តីយល់ឃេីញត្រូវ) និងសម្មាសតិ (ការប្រតិបត្តិនូវ សេច ក្ដីនឹករលឹកត្រូវ)។

បេីយេីងរស់ដោយមានសតិ ឃេីញច្បាស់ថាអ្វីទាំងអស់មិនទៀង, វាគ្រាន់តែជា ទុក្ខំ អនិច្ចំ និងអនត្តាប៉ុណ្ណោះ ហេីយការខ្លាចទាំងអស់ដែលយេីងមានក៏នឹងត្រូវរលត់អស់ដែរ។